اغلب ما به آنها فکر نمی‌کنیم، برخورد یا حتی تصوری هم در موردشان نداریم، همه ما معمولا در مورد خیلی از مشاغل تصور نامناسبی نداریم چون جلوی چشم هستند اما در مورد یک نفر "غسال" آنقدر ارتباط کم است که اصلا مردم به زندگی او فکر نمی‌کنند.
همین موضوع بهانه ای شد تا گزارشی در مورد غسالان گورستان "وادی رحمت" تبریز تهیه کنم. کنجکاوی خبری و ماجراجویی دخترانه یک خبرنگار و حسی ناشناخته مرا به سمت غسالخانه کشاند.

ساعت 9 صبح، اینجا وادی اموات، غسالخانه

هنگام غسل جو سنگینی حاکم است. غم مرگ یک انسان. همه باهم در این سوگ شریکند. صدای بلند صلوات و فاتحه فضا را پر کرده است.
وارد غسالخانه که می‌شوی بوی سدر و کافور گیجت می کند. بو که بپیچد توی مغزت فکر می‌کنی به 16 نفری که امروز غسل شدند. پنج زن و 11 مرد. باید منتظر بمانی تا کار غسالان با 16 "میهمان" تمام شود تا سراغ تو بیایند و تو هفدهمین میهمان آنها هستی با این تفاوت که اینبار تو با آنها کار درای نه آنها با تو.

کار غسالان تمام شد و بالاخره جواز ورود صادر شد اما اتاق غسل خالی است. "زیبنده خانم" پیشکسوت غسالان زن به استقبالم می‌آید. پس از سلام احوالپرسی با اصرار در را باز می‌کند و اتاق غسل را نشان می‌دهد.
اتاقیست سه در چهار با کاشیهای سفید. وسط اتاق سکویی است که با سنگ های ریز و آبی قدیمی کاشیکاری شده. سطح سکو حالت قوسی دارد که شکل وان کوچکی را ایجاد کرده. کنار سکو شیرآبی ست با یک شلنگ بلند. در گوشه دیگر چند ظرف آب، وسایل شستشو، چکمه، دستکش. بوی تند کافور و صدای بلند تهویه بعد از همه جلب توجه می‌کند.

داخل اتاق بساط نهار چیده شده. وسایل ناهار بسیار مرتب و تمیز در داخل سفره چیده شده. برق لیوان‌های تمیز توجهم را جلب می‌کند. صدای کتری در حال جوش فضای این اتاق گرم و آرام را پر کرده. این اتاق محیطی است بریده از دنیای پر از آشفتگی‌های بیرون.
زیبنده خانم سر صحبت را خودش باز می‌کند: غسالخانه زنانه پنج نفر پرسنل دارد. ساعت کاریمان از هشت صبح تا 16 عصر ادامه دارد و به جز آخر هفته‌ها هر روز یک نفر استراحت دارد.

نمی خواهند با من و دوست همکارم همسفره شوند فورا سفره را جمع می‌کنند. حتی چایی نیز تعارف نمی‌کنند. اما وقتی جلو رفته و با آنها دست می‌دهیم خشکشان می‌زند از بس مردم از آنها دوری کرده‌اند این رفتارشان قابل درک است.
زیبنده خانم می‌گوید: 23 سال است که به این کار مشغول است و از شش سال قبل نیز دخترش وارد این شغل شده است.
وی در پاسخ به اینکه آیا محیط کار در اینجا بر روحیه و طرز زندگی شخصی شان تاثیر گذاشته یا نه می افزاید: اوایل کار همه کمی دلگیر و سرخورده می‌شوند. فضای پر از اندوه، صدای مداوم گریه و... تاثیر زیادی در روحیه آدم دارد اما این اندوه خیلی دوام ندارد، انسانها خیلی زود به همه چیز عادت می‌کنند.
وی ادامه می‌دهد: بچه که بودم در روستا زندگی می‌کردیم اگر کسی فوت می‌کرد من حلوای مراسم ختم را نمی خوردم. می ترسیدم و می گفتم من حلوای مرده نمی خورم، فکرش را هم نمی‌کردم که روزی وارد این حرفه شوم و همه چیز برایم عادی شود...

"زیبنده خانم" داستان زندگی پر غصه اش را برایم تعریف می کند: وقتی شوهرم فوت کرد پنج بچه قد و نیم قد داشتم. کسی را هم کمک خرج زندگی نداشتم. یکی از آشنایان برای استخدام در اینجا کمکم کرد. اوایل می‌ترسیدم اما الان همه چیز برایم عادی است مثل هر شغل دیگری.


بسیار کنجکاوم بدانم اطرافیان چه واکنشی به شغل "غسالان" آنهم از جمع بانوان دارند. می‌گوید: برخورد همه آدم ها مثل هم نیست. بعضی ها وقتی چند دقیقه وارد اینجا می شوند که مثلا جنازه را حرکت دهند شدیدا حساسیت نشان می‌دهند و نگرانند مبادا دستمان به لباسشان بخورد. در مقابل کسانی هم می آیند به خاطر یک غسل دادن دهها بار تشکر می‌کنند.

زیبنده خانم با تاکید می گوید: کار خوبی داریم که هم باعث رضایت خدا می‌شود و هم نیاز ضروری بنده خدا را برطرف می‌کند. هر مسلمانی باید در طول عمرش هفت نفر را غسل دهد، و با خنده از ما می‌پرسد شما سهم هفت نفرتان را شسته اید؟!

 
مرده‌ها با هم چه تفاوتی دارند؟
شنیده بودم مرده‌ها هم مثل زنده‌ها باهم فرق دارند. از او می پرسم که جنازه آدم‌های خوب و خوش‌نام با آدم‌های بدنام گناهکار تفاوتی دارد؟
زیبنده خانم می گوید: جنازه که روی سنگ غسل قرار گرفت خودش را معرفی می‌کند. جسد آدمی که خوب زندگی کرده هیچ تفاوتی با زنده‌ها ندارد، حس و سبکی یک آدم زنده را دارد، انگار نفس می‌کشد. شاید آدم درشت اندام و چاقی هم باشد اما به راحتی و سبکی جابجا می‌شود، کفن و دفن راحتی هم دارد. اما کسانی هم هستند که خیلی نحیف و لاغرند اما غسلشان خیلی سخت انجام می‌شود. غسل چنین فردی برای ما هم بسیار ناراحت کننده و دردناک است.

می‌خواهم برایم خاطره ای تعریف کنند از 23 سال کار در اینجا. اما می گویند: مشتی روز و کار تکراری و گریه و افسوس که خاطره ای ندارد. همه روزهای اینجا تکراریست. تنها تفاوت کار در تعداد مرده هاست، شاید روزی یک نفر و شاید روزی 10 نفر گذرشان به اینجا برسد. این بستگی به تصمیم خدا و عمل عزرائیل دارد.
ساعت یک ظهر است. نیم ساعت قبل اینجا محشر برپا بود و حالا چشم می‌گردانم، این اطراف برسر هیچ یک از قبور آدم زنده ای به چشم نمی‌خورد.

اموات نیز تنها شدند، مثل ما زنده ها. باز هم به حال خود رها شدند مثل چند ساعت قبل که زنده بودند. دردانگی تنها ساعتی اندک دوام داشت. خیلی هم که دیر پاید تا چهل روز دیگر اسمش نیز از زبانها خواهد افتاد و تمام.
به سمت خروجی گلزار وادی رحمت حرکت می کنم و فکر می کنم به زندگی، به مرگ.

 

به گزارش تکناز رومن پولانسکی، سینماگر لهستانی – فرانسوی، در نخستین گفت‌وگوی تلویزیونی بعد از حبس خانگی‌اش در سوییس، گفت که از داشتن رابطه جنسی غیرقانونی با دختری زیر سن قانونی پشیمان است.

این برنده جایزه اسکار در گفت‌وگویی که روز یکشنبه در تلویزیون سوییس پخش شد، گفت: “۳۳ سال است که پشیمانم. البته که پشیمانم.”

رومن پولانسکی در سال ۱۹۷۷ در آمریکا به اتهام داشتن رابطه جنسی با سامانتا گیمر ۱۳ ساله مجرم شناخته شد.

او در سال ۱۹۷۸، ۴۲ روز را در زندانی در آمریکا سپری کرد و پس از شنیدن شایعاتی مبنی بر اینکه قاضی می‌خواهد بار دیگر، و این بار برای مدتی طولانی‌تر او را به زندان محکوم کند، در شب صدور حکم، از آمریکا گریخت.

رومن پولانسکی دیگر هیچ‌گاه به آمریکا بازنگشت و در مراسم اسکار سال ۲۰۰۳ برای دریافت جایزه بهترین کارگردانی برای فیلم پیانیست حضور نیافت.

او در سال ۲۰۰۹ در زوریخ دستگیر شد و پس از نزدیک به ده ماه حبس خانگی در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۰ آزاد شد.

رومن پولانسکی تاکنون بارها از سامانتا گیمر پوزش خواسته و در دهه ۹۰ نیز در دادگاهی به حل و فصل پرونده شکایت سامانتا پرداخت.

در سال ۲۰۰۳ سامانتا گیمر که در این مدت خانواده تشکیل داده است، اعلام کرد پولانسکی را بخشیده است و از دادگستری کالیفرنیا درخواست کرد که این پرونده بسته شود.

اما دادگستری کالیفرنیا اعلام کرد که از نظر حقوقی پرونده پولانسکی همچنان باز است.

رومن پولانسکی که کارگردانی فیلم‌هایی نظیر “تس” و “بچه رزمری” را در کارنامه خود دارد، در “رومن پولانسکی: یک فیلم مموآر” که در زمان حبس خانگی‌اش ساخته شده گفته است: “سامنتا گریمر قربانی مضاعف است. قربانی من و قربانی مطبوعات.”

او در گفت‌وگو با شبکه سوییسی تی اس آر از گذشته دردناک خود هم سخن گفت و از جمله به دورانی اشاره کرد که در جنگ جهانی دوم، زمانی که یک کودک یهودی بود، در یک گتوی لهستانی زندگی می‌کرد. بخشی از سخنان او نیز به ماجرای قتل همسرش شارون تیت در سال ۱۹۶۹ اختصاص داشت.

رومن پولانسکی گفت: “من به مرگ عادت دارم، کمی شبیه جراح‌ها که به دیدن شکم بازشده عادت دارند.”

پولانسکی از کشور سوییس تشکر کرد که دادگاهش درخواست آمریکا را برای استرداد به آمریکا نپذیرفت. او گفت: “ملت شما صاحب ارزش‌هایی است که در سایر نقاط دنیا رو به نابودی است.”

رومن پولانسکی در این گفت‌وگو گفت:”من تحمل مصلحت‌سنجی را که زشتی‌های همه ما را زیر یک پوشش پنهان می‌کند ندارم.” ”همه ما شبیه هم هستیم، با تعداد کمی استثنا مثل من که این پوشش برای آنها کمی نازک‌تر می‌شود.”

هفته گذشته رومن پولانسکی جایزه یک عمر دستاورد هنری را با دو سال تاخیر، از جشنواره فیلم زوریخ دریافت کرد.

دانشجوی رشته طراحی اهل هنگ‌کنگ روز گذشته به مناسبت درگذشت مدیرعامل شرکت اپل، تصویر استیو جابز را به صورت سایه درون لوگوی شرکت اپل طراحی کرد.

بر اساس گزارش تکناز به نقل از دیسکاوری، طراحی این دانشجوی 19 ساله بلافاصله در اینترنت منتشر شد. این دانشجو گفت: روزنامه‌هایی از آمریکا و آلمان برای خرید حق امتیاز این لوگو با او وارد مذاکره شده‌اند.

 

به گزارش تکناز به نقل از فوتبال آنلاین، به درخواست سازمان لیگ برتر و با برند آل اسپورت تعدادی توپ در فروشگاه های ورزشی میدان منیریه پخش شد كه روی آن آرم الله اكبر و پرچم ایران درج شده است. همین موضوع باعث شد تا مسئولان سازمان لیگ به سرعت نسبت به جمع آوری این توپها اقدام كنند.

البته وقتی مسئولان قبل از تكثیر توپها نمونه آن را دیدند از نماینده آل اسپورت خواستند الله اكبر و آرم پرچم ایران را از روی توپ حذف كند ولی شركت فوق مدعی شد این كار سخت است. به همین دلیل مسئولین خواستار لغو قرارداد شدند ولی در نهایت به توافق رسیدند با حذف نام الله اكبر از روی توپها، آنها را با آرم پرچم ایران در فروشگاه ها پخش كنند.

با این حال به نظر می رسد توپها پخش شده است و مشكل برخی ازآنهاهمچنان باقی است از این رو مسئولان سازمان لیگ كه به نظر می رسد مشغله زیادی دارند و این روزها دسته گل زیاد به آب می دهند اقدام به جمع آوری توپها كردند و پیش بینی می شود تاچند روز آینده كلیه توپهای توضیع شده از بازار جمع آوری شود.

 

زن 37 ساله اهل اوکلاهما متهم است که به تعهد خود بعد از آزادی موقت عمل نکرده و برای پسر بچه 13 ساله لای کاغذ ساندویچ پیام عشقی ارسال کرده است.

به گزارش خبرآنلاین، یونایتد پرس نوشت: امی بلوز اهل نورمن اوکلاهما که بدلیل داشتن رابطه جنسی با پسر بچه 13 ساله بازداشت شده بود، بعد از آزادی به قید ضمانت از طریق بچه دیگری، پیام عشقی را لای کاغذ ساندویچ به وی داده است.

بازپرس منطقه کلیولند ضمن اعلام این موضوع وی را متهم کرده و یک راست به زندان فرستادند. متهم در ماه آوریل امسال بدلیل سوء استفاده جنسی و داشتن رابطه جنسی با پسر بچه 13 ساله بازداشت شده و متهم به سودومی شد.

سپس بعد از ارائه ضمانت 20 هزار دلاری موقتا آزاد شد اما جمعه گذشته تعهدات خود مبنی بر نزدیک نشده به پسر بچه را نقض نمود. بازپرسان می گویند وی لای کاغذ ساندویچ برای پسر بچه نوشته بود: همیشه تو را دوست خواهم داشت...

زندان رفتن یا نرفتن امی بلوز باعث مشاجره در دادگاه شده و حتی دادستان نیز موافق به زندان رفتن مجدد وی نبوده اما به هر حال روز 11 نوامبر روز دادگاهی وی خواهد بود.

اس هالیوود +عکس

آریانا اینجینیر (Aryana Engineer ) بازیگر خردسال ایرانی فیلم “یتیم”(Orphan) در 6 مارس 2001 از پدری ایرانی (نوروز) و مادری اسکاتلندی (Anne-Marie) به دنیا آمد.

به گزارش ایران ناز آریانا در این فیلم نقش یک دختر کم شنوا (مکس ) را بازی میکند. وی در زندگی حقیقی هم کم شنواست و آشنا به زبان اشاره است.

 

آریانا به وسیله برندا کمپل که همسایه آنها در ونکور کاناداست برای فیلم “یتیم ” استعدادیابی شد. عوامل فیلم مدتها به دنبال دختری خردسال بوری که به زبان اشاره آشنا باشد می گشتند.

برندا، اریانا را هنگامی که با زبان اشاره با مادرش صحبت می کرد دید و آریانا را به عوامل سازنده فیلم پیشنهاد کرد. فیلم محصول سال 2009 با رده بندی +13 (کانادا) و در ژانر درام-ترسناک است و در کانادا در 29 جولای 2009 به روی پرده رفت.